زاهد اهوپوش

( زاهد آهوپوش ) زاهد آهوپوش. [ هَِ دِ ] ( اِخ ) درویشی است که سلطان محمود غزنوی بنزد او رفت و در نتیجه ملاقات و گفتگو با او از نبرد با ابوعلی سیمجور منصرف گشت. خوندمیر بنقل از روضة الصفا آرد: در آن زمان که سلطان محمود متوجه دفع ابوعلی سیمجور بود در یکی از منازل شنود که در این نواحی درویشی است بصفت زهد و عبادت موصوف و به اظهار کرامت و خوارق عادات معروف و او را زاهد آهوپوش میگویند و چون سلطان نسبت به درویشان و گوشه نشینان ارادت بی نهایت داشت میل ملاقات زاهد نمود و با حسنک میکال که منکر آن طایفه بود گفت هرچند میدانم که ترا بصوفیه و ارباب ریاضت الفتی نیست میخواهم که در زیارت زاهد آهوپوش با من موافقت کنی. حسنک انگشت قبول بر دیده نهاد. سلطان به نیاز تمام با زاهد ملاقات نمود... و از استماع سخنان تصوف آمیز وی عقیده سلطان نسبت بدو زاید شده گفت از نقد و جنس هرچه مطلوب خدام باشدخازنان تسلیم نمایند زاهد دست در هوا برده مشتی زر مسکوک بر کف سلطان نهاده گفت هر که از خزانه غیب امثال این نقود تواند گرفت بمال مخلوق چه احتیاج داشته باشد محمود آن معنی را حمل بر کرامت کرده سکجات را بدست حسنک میکال داد... حسنک دید همه مسکوک بسکه ابوعلی سیمجور است و چون از نزد زاهد بیرون آمدند... گفت مناسب نمی بینم شما بحرب کسی روید که در غیب سکه بنام او میزنند. ( حبیب السیر چ خیام ج 2 صص 387-388 ).

( زاهد آهو پوش ) درویشی است که سلطان محمود غزنوی به نزد او رفت و در نتیجه ملاقات و گفتگو با او از نبرد با ابو علی سیمجور منصرف گشت

💡 بورگر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان زاهدان در استان سیستان و بلوچستان ایران است.

💡 ما غرق آب و زاهد، دم می‌زند ز آتش گو: دم مزن که این دم با ماش در نگیرد

💡 زاهد از توبه پیمانه مرا عذر بنه کاین گناهی است که در مذهب ما نتوان کرد

💡 شیخ و زاهد که مقیمند بکعبه همه عمر بنگر همچو مغان عابد بتخانه شدند

💡 233- اين شاعر، عبارت از شبلى زاهد (م 334 ه‍ ق ) مى باشد، رك: وفيات الاعيان1/226.

💡 زاهد محمود، روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.