روشن رویی

روشن رویی. [ رَ / رُو ش َ ] ( حامص مرکب ) صفت روشن روی. ( یادداشت مؤلف ). وضائت. ( زمخشری ). رجوع به روشن روی شود.

صفت روشن روی.

💡 در تفسير قمى در ذيل جمله (و لا يكاد يبين ) گفته: يعنى كلامش را روشن اداء نمى كرد.

💡 طبع روشن فارغ است از فکر غفلتهای خلق نیست ظاهر معنی گوش کر اندر آینه

💡 سپس فرمود: (آيا دوست دارى، به درستى گفته من آگاه گردى و به طور روشن ببينىكه حاجى، كم است ؟)

💡 اما با توجه به يك نكته، پاسخ اين سؤ ال را روشن مى سازد و آن اينكه:

💡 دایم از عیش دو بالاست چراغش روشن دل هرکس که در آن زلف دو تا می افتد

💡 شعله ادراک را لازم بود بخت سیاه زیر پای خویش را روشن نمی دارد چراغ