رستخیز افکندن

رستخیز افکندن. [ رَ ت َ / رَ اَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) قیامت بپا کردن. هنگامه کردن. ( فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به رستخیز برآوردن و رستخیز آوردن شود.

قیامت بپا کردن هنگامه کردن

💡 دگر گفت ناید ز شه این ستیز به ماهی زمه رست این رستخیز

💡 زینهار ای راهرو زیشان گریز تا نیابی هول روز رستخیز

💡 وگرنه برآرد ز ما رستخیز ببرد تن ما به شمشیر تیز

💡 جهان شد به پیکار پر رستخیز که قلواد آمد به شهر ستیز

💡 چه بایست این بیهده رستخیز بدیدند پشت من اندر گریز

💡 شاه را گرنه تیغ تیز بُدی خلق را نقد رستخیز بُدی