رازی شوشتری

رازی شوشتری. [ ی ِ ت َ ] ( اِخ ) از آن شهر تا غایت شاعری بهتر ازاو پیدا نشده طبعش به غزل راغب بود و بدین واسطه به احکام و اکابر مصاحبت مینمود. این ابیات از اوست:
سوختم از غم و هیچت نظری با ما نیست
آه ازین درد که مردیم و ترا پروا نیست
چند چند این همه هنگامه بخون ریختنم
گر تو سر میطلبی حاجت این غوغا نیست
آنقدر زار بگریم که چو یعقوب شوم
ای عزیزان چکنم یوسف من پیدا نیست
ای مصور تو به آن صورت با معنی بین
صورت حسن اگرت هست ولی گویا نیست
رازی امروز غنیمت شمر و باده بنوش
کاین چنین عیش که امروزبود فردا نیست.
وی در سال 938 هَ. ق. در شیراز فوت شد. ( تحفه سامی ).

از آن شهر تا غایت شاعری بهتر از او پیدا نشده طبعش بغزل راغب بود و بدین واسطه باحکام و اکابر مصاحبت مینمود.

💡 ↑ دکتر احمد موسوی شوشتری و مهندس محمدعلی توانایی، ۱۳۸۴، ص ۱۵۴ انتشارات جهاد دانشگاهی واحد صنعتی امیرکبیر

💡 سید محمدعلی امام شوشتری (تولد ۱۲۸۱ ه‍.ش شوشتر، وفات ۱۳۵۱ ه‍.ش تهران) نویسنده و پژوهشگر ایرانی بود.

💡 این ترانه در دستگاه همایون گوشه شوشتری نواخته می‌شود و از قطعاتی است که به هنگام عروسی برای داماد خوانده می‌شود.