ذات احفار

ذات احفار. [ ت ُ اَ ] ( اِخ ) موضعی است در شعر. و شاعر در وصف ابر گوید:
القی علی ذات احفار کلاکله
و شب نیرانه و انجاب یأتلق.( المرصع ).

موضعی است در شعر.

💡 خـداونـدا! بـه ذات پـاكت پناه مى بريم، از اينكه در زمره كسانى باشيم كه موعظه ها واندرزها، عبرتها و انذارها در دلهايشان اثر نمى گذارد.

💡 در دو عالم چون یکی دارندهٔ اشیا بود هر یکی در ذات آن یکتای بی همتا بود

💡 ای دل ثنای وحدت ذات اله کن بر حال خویش خیل ملک را گواه کن

💡 ذات او واجب نشاید گفت و ممکن هم ازانک ازوجوبش کمتر از امکان فزونتر داشتند

💡 ولى آيا در مورد خداوندى كه ازلى و ابدى است و قدرتش بينهايت است و مساله نياز عاطفىو غير آن در ذات پاكش اصلا راه ندارد اين امور تصور مى شوند؟

💡 نه ضمیر و وهم را بر سر او هرگز وقوف نه زبان و طبع را در ذات او هرگز مجال