دشمن گزائی

دشمن گزائی. [ دُ م َ گ َ ] ( حامص مرکب ) کنایه از رنجانیدن و هلاک کردن خصم. ( آنندراج ):
به دشمن گزائی به خصم افکنی
گشاده بر و بازوی بهمنی.نظامی ( از آنندراج ).

کنایه از رنجانیدن و هلاک کردن.

💡 تو را درد پیری همی رنجه دارد تو از طیره او مرا جان گزائی

💡 شهد می دانستمت ای نعمت دنیا ولیکن آزمودم دیدمت یکسر شرنگ جان گزائی

💡 چون پوست فکند و ز دهان مهره برآورد این افعی پیچان که کند عمر گزائی