درویش دهکی

درویش دهکی. [ دَرْ ] ( اِخ ) از شاعران قزوین است که به صنعت خشت مالی منسوب و میرعلیشیر نام او را در مجالس النفائس آورده و گوید: او پیری بود بی خویش و هیچ خویشتن داری و تن پرستی در او نبودو کار او جولاهی بود و کرباس خوب می بافت و چون مشتری می یافت به بهای ارزان می فروخت و او بی مبالغه دو هزار مطلع خوب دلپذیر بی نظیر دارد که از آن جمله است:
ای شوخ در آئینه کن از لطف یکباری نظر
وز تاب رخسارت ببین فولاد را خون در جگرز آه و ناله من بس که کوه محزون است
درون ز لعل و برونش ز لاله پرخون است خواب دیدم در هوا شاهین او صیدی ربود
چون شدم بیدار مرغ دل بجای خود نبود.
رجوع به مجالس النفائس ص 118و 290 تا 292 و حبیب السیر چ تهران جزء چهارم از ج 3 ص 115 شود.

از شاعران قزوین است که به صنعت خشت مالی منسوب و میر علیشیر نام او را در مجالس النفائس آورده و گوید او پیری بود بی خویش و هیچ خویشتن داری و تن پرستی در او نبود و کار او جولاهی بود و کرباس خوب می بافت و چون مشتری می یافت به بهای ارزان می فروخت و او بی مبالغه دو هزار مطلع خوب دلپذیر بی نظیر دارد

💡 جان درویش در خروش آمد رفت از هوش و چون به هوش آمد

💡 بود درویشی به بیدل گفت خیز تا بود در گردنش تا رستخیز

💡 مرا از جان کن اینجا گاه واصل بکن مقصود این درویش حاصل

💡 طلب ار میکنی اکسیر مراد ای درویش غیر خاک در میخانه تمنا نکنی

💡 رشتهٔ سازکرم نغمه ندارد بیدل گرنه مضراب قبولش لب درویش شود

💡 چندین چه کنی جور و جفا با من مسکین چون طاقت هجرت من درویش ندارم