دراز سبلت

درازسبلت. [ دِ س ِ ل َ ] ( ص مرکب ) آنکه سبلت دراز دارد. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

آنکه سبلت دراز دارد

💡 فکر جمعیت دل کوتهی همّت بود عقده تا باز نشد رشته نگردید دراز

💡 دوش ار چه دلم ز درد هجران پر بود اندیشه من درازی شب بفزود

💡 به تاراج و خون دست کرده دراز چنین تا به رقه رسیدند باز

💡 ز دوری سخن گشت روز دراز کنون خواهم آمد از راز باز

💡 چون بدین منزل رسیدی پاکباز گر همه بر گویمت گردد دراز