دام کندن

دام کندن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) از جای برآوردن دام. در هم نوردیدن و گسستن دام.

از جای بر آوردن دام

💡 به جا نکنی نشود کام مدعا شیرین زمین مرقد فرهاد تا کجا کندن

💡 ز عاجزی به تو مشکل شده است دل کندن وگرنه آب به این جویبار نزدیک است

💡 سیدا چون کوهکن دارم به جان کندن سری کار خود را می‌کنم آخر به پشت تیشه‌ای

💡 قوت کندن سنگ ارچه چو فرهادم نیست سنگ جانم روم القصه و جانی بکنم

💡 می کشد یارم و خشنودم ازیرا که مرا طمعی نیست ز جان کندن بر باطل من

💡 در تب عشق به جان کندن هجران شده‌ام ناامید آن قدر از پرسش جانان که مپرس