خویشتن نگاه دا

💡 در خم چوگان ماه نو به صنع خویشتن آسمان ماننده ی گوی مدور آفرید

💡 از تو چه نشان دهد به وجهی آن را که ز خویشتن خبر نیست

💡 و گوید آفت بنده آنست که بهرحال که بود از خویشتن رضا دهد.

💡 پیش از آن کت اجل کند در خواب خویشتن را به زندگی دریاب

💡 آشفته را مران تو زگلزار خویشتن بی عندلیب نیست سزا طرف لاله زار

💡 یک عمر ز خویشتن سفر کن و آن گاه دل در خم زلف ماهرویان بگذار