خوشبوی شدن

خوشبوی شدن. [ خوَش ْ / خُش ْ، ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) عَطَر. عَبَق. عَباقة. عَباقیة. اَرَج. اَریج. ( منتهی الارب ). تطیاب. طیبه. طیب. ( تاج المصادر بیهقی ). معطر شدن. با عطر شدن. عطرناک شدن. ( یادداشت مؤلف ).

عطر عبق

💡 گل خوشبوی نشان می‌دهد از طلعت دوست سرو دلجوی تو گویی قد یار است امروز

💡 لقای گلبن خوشبوی را مجوی از خار نوای بلبل خوشگوی را مجوی از خاد

💡 تن و جامه و موی خوشبوی کرد یکی نافه ی مشک در موی کرد

💡 با رنج گفت: رنج ندارم بهیچ روی گفتند: سبز باشی و خوشبوی و سرفراز

💡 هر شبی درخواب بینم زلف مشکین تو را بسترم خوشبوی تر از طبله عنبر شود

💡 گل خوشبوی پاکیزه است اگر چند نروید جز که در سرگین و شد یار