خود پیرا

خودپیرا. [ خوَدْ / خُدْ ] ( نف مرکب ) لاف زن. دروغ زن در حق خود. ( یادداشت بخط مؤلف ).

لاف زن دروغ زن در حق خود

💡 صبا کند دهن غنچه پر زر از تحسین چو گردد از پی وصف هوا نفس پیرا

💡 به مستی نکته پیرا می شود لعلت از آن کز هم جدا سازد می از تردستی آن لبهای شیرین را

💡 پیش ازآن بیدل‌که هستی آشیان پیرا شود نام ما بال هوس در بیضهٔ عنقا شکست

💡 در بیابان جلوه پیرا شد چو شمشادت به ناز دشت را از نقش پا گلها به دامان ریختی

💡 اگر بیند ز قدّت مصرع برجسته مضمون را چمن پیرا، کند از باغ بیرون سرو موزون را