خواجه ابوعبدالله طاقى

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
طاقی سجستانی هروی، ابوعبدالله محمد
صوفی. وی اهل طاق، شهر کوچکی نزدیک زرنج و از عارفان بنام روزگار خویش بود که در علوم باطن و ظاهر مقام و درجه ای بلند داشت. او از مریدان موسی بن عمران جیرفتی به شمار می رفت و رسوم صوفیه و اشارات ایشان را نیکو می دانست و صاحب ولایت و کرامت و فراست بود.
شیخ الاسلام خواجه عبدالله انصاری گفته: هرگز هیچ بزگی باهیبت تر از خواجه ابوعبدالله طاقی ندیده ام و او پیر من است و استاد من. اگر او را نمی دیدم اعتقاد حنبلیان نمی دانستم. در هرات درگذشت و در مقبره ی درب خوش دفن شد و شاهرخ میراز بر سر تربت آن بزرگوار عمارتی عالی ساخت.

💡 ولى در روايت عياشى از امام صادق - عليه السلام -نقل شده است كه ملائكه، آن را نسلهاى قبل از انسان ديده بودند. ((قال ابوعبدالله عليه السلام و ما علم الملائكة بقولهماتجعل فيها و من يفسد فيها و يسفك الدماء لولا انهم قد كانوا راءوامن يفسد فيها و يسفكالدماء )).

💡 22. على بن عبيدالله بن حسن بن عبيدالله بنابوالفضل عليه السلام از افاضل بنى هاشم در مدينه، همسرش فاطمه دخت حمزه بنحسن بن عبيدالله بن ابوالفضل العباس عليه السلام بود و فرزند وى ابوعبدالله حسينو نيزه نوه وى عبيدالله بن ابى عبدالله الحسين امير يمن بود. ده فرزند ذكور و اعقاب،زيادى در يمن داشت.