خنده ٔ زمین

خنده زمین. [ خ َ دَ ی ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از دمیدن سبزه و ریاحین. ( غیاث اللغات ).

کنایه از دمیدن سبزه و ریاحین

💡 چند به خنده های خوش گریه من طلب کنی گریه شمع می طلب خنده صبح می نگر

💡 می‌کند فریاد بلبل از کمال شوق باد غنچه گویا خنده‌ای در کار بلبل می‌کند

💡 گرچه در میخانه بر لب خنده‌ها دارد قدح چشم عبرت سوی این بزم فنا دارد قدح

💡 عاشقی، بر خواری و بی‌اعتباری صبر کن عندلیب از خنده بی‌جای گل از جا نشد

💡 گریهٔ تلخ صراحی ترک شکر خنده را خوشترش چون طوطی از خواب گران انگیخته