خسرو شنوم

خسروشنوم. [ خ ُ رَ / رُو ] ( اِ ) ( لقب ) لقبی بوده است که به زمان ساسانی به کسانی می داده اند که نسبت به شاه خود فداکاری می کردند. ( از ایران در زمان ساسانیان کریستن سن ج 2 ص 432 ).

لقبی بوده است که بزمان ساسانی بکسانی می داده اند که نسبت بشاه خود فداکاری می کردند.

💡 چنین تا که شد کار خسرو بلند بشد گرم و کردی کمر باز تنگ

💡 پس از ترتیب خسرو چون بپرداخت به خلوت خواند شیرین را و بنواخت

💡 درغنچگی ست لاله نورسته آنچنانک خسرو کند به خون اعادی سنان بنفش

💡 خسرو براو نشسته به ناورد تاختن دریای اخضرست‌که بر چرخ اخضرست

💡 دگر بار از نو این شیرین و خسرو زن از مهر قبولش سکه نو

💡 شد وقت آن که از اثر باد صبحدم بر تخت سبزه خسرو گلبن نهد قدم