خرگاه ازرق

خرگاه ازرق. [ خ َ هَِ اَ رَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از آسمان.

کنایه از آسمان

💡 تو در حجاب رفته به چندین هزار ناز من منتظر که دامن خرگاه می‌کشند

💡 خرگاه به اکنون و می روشن و آتش ساقی صنم خَلُخ و مطرب بت فَرخار

💡 چنان کاید به برج خویشتن ماه به قصر خویشتن آمد ز خرگاه

💡 از آن رود تا نزد خرگاه شاه بکشت از سپه چارصد رزمخواه

💡 چو شه دید در خرگه آن ماه را ز مردم تهی کرد خرگاه را