خاک پیراستن

خاک پیراستن. [ ت َ ] ( مص مرکب ) خاک را تزیین کردن. کنایه از پیرایه و علایق دنیا بر پیکر خاکی خود بستن:
خاک پیراستن چه کار بود
حامل خاک خاکسار بود
گر کسی پرسدت که دانش پاک
ز آدمی خیزد آدمی از خاک
گو گلاب از گل و گل از خار است
نوش در مهره مهره در مار است.نظامی.

خاک را تزیین کردن

💡 خلوتی خواهم کنون آراستن هم ز جانان ساحتش پیراستن

💡 رو قناعت کن و در تربیت حرص مکوش که مغیلان نه چو سرو از پی پیراستن است

💡 بیدل اگر محرمی جلوهٔ بیرنگ باش دام تماشا مکن‌ کلفت پیراستن

💡 زآراستن خیر و ز پیراستن شر در زیر فلک مصدر فرض و سننی تو

💡 هنرتان به دیباست پیراستن دگر نقش بام و در آراستن