خاک مقل

خاک مقل. [ ک ِ م ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مُقل ِ مَکّی. رجوع به مقل مکی شود.

مقل مکی

💡 چو کعبه که در وی یمین الله است سر تربت و خاک پایش مزار

💡 ز باد و خاک خجالت گرفته اند سه جای یکی تتار و دوم تبت و سیوم ششتر

💡 خضر ماییم که خاک ره ما آب بقاست هر که شد همره ما ناز سکندر نکشد

💡 از برای خاک پایش روز و شب چشم و دلم دارد اندر موج آبی آتشی در اشتعال

💡 چه پادشاست که از خاک پادشا سازد ز بهر یک دو گدا خویشتن گدا سازد

💡 بر سر یک مشت خاک اندر فضای بی‌کنار کر و فر آدم و فرزند آدم هیچ نیست