حشر خرام

💡 بپایبوس تو آن کس رسد که چون خورشید اگر خرام کنی مقدمت بزر گیرد

💡 اگر تو سرو خرامان ز پای ننشینی چه فتنه‌ها که بخیزد میان اهل نشست

💡 که تو را با من ار مناظره ایست من به باغ آمدم به باغ خرام

💡 که تا سروم خرام‌آموز گشته‌ست جمالم تا جهان افروزگشته‌ست

💡 چو یک بوستان سرو و یک چرخ ماه خرامان بیامد به نزدیک شاه

💡 وزان بیشه پویان به راه آمدند خرامان به نزدیک شاه آمدند

💡 آن پیرمرد با قدم‌هایی حشر خرام و آهسته در میان کوچه‌های قدیمی شهر قدم می‌زد، گویی هر قدم او حامل سال‌ها خاطره و تجربه‌ی زندگی بود.

💡 شخصیت داستان با راه رفتنی حشر خرام و بی‌رمق در صحنه ظاهر شد که نشان‌دهنده خستگی مفرط و ناامیدی عمیقی بود که در قلب او جای گرفته بود.

💡 در آن روایت ادبی، توصیف حشر خرام آن مسافر خسته، به خوبی توانسته بود فضای غم‌انگیز و آرام سفر را برای خوانندگان در ذهن ترسیم و تداعی کند.