جذر گشای

جذرگشای. [ ج َ گ ُ ] ( نف مرکب )گشاینده جذر. آنکه جذرعدد اصم را معلوم کند. در بیت زیر کنایه از ظفر یافتن بر مشکلات است:
تخته خاک رزم را جذراصم شده ظفر
خنجرشه چو هندویی جذرگشای معرکه.خاقانی.

گشاینده جذر آنکه جذر عدد اصم را معلوم کند.

💡 گشای بر همه در اگر صفا خواهی که صفه را چو در بسته نیست جمله صفاست

💡 ای زلف بند کرده ز ابرو گره گشای با دوستان بخند و سخن گوی و خوش درآی

💡 عقده زلف تو سر رشته تقدیر من است چکنم عقده گشایی نه بتدبیر من است

💡 حکم تو دیوبند و حسامت جهان گشای اقبال بر در تو در آسمان گشای

💡 گشای روزنه دل چو دیده تا نوری تو را ز عالم بالا جمال بنماید

💡 امیر باش و جهاندار باش و خسرو باش جهان گشای و ولی پرور و عدوفرسای