تیز زبانی

تیززبانی. [تیزْ، زَ ] ( حامص مرکب ) ذلیق. ذلاقت. طلاقت. فصاحت. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). رجوع به ماده قبل شود.

ذلیق ذلاقت طلاقت فصاحت

💡 از لال هرانگشت زبانی است سخن گوی یک در چو شود بسته گشایند دری چند

💡 واسطه‌ها را برید دید به خود خویش را آنچ زبانی نگفت بی‌سر و گوشی شنید

💡 اگر لب ودهن من (ببوسه)تر نکنی بپرسش من مسکین کم از زبانی خشک؟

💡 هر چند بی‌زبان شده بودم چو ماهیی دیدم شکرلبی و زبانی خریده‌ام

💡 ناصح آزار زبانی اگرم کرد، بجاست گر کند شمع ز مقراض شکایت بیجاست