توفیر کردن

توفیر کردن. [ ت َ / تُو ک َ دَ ] ( مص مرکب ) دخل کردن. نفع بردن. سود بردن. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ):
گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد
دین و دل را همه دربازم و توفیر کنم.حافظ ( از یادداشت ایضاً ). || افزودن. افزون کردن خراج و باج و همچنین افزودن نواله و جیره: بنالیدند از کاهلی لشکریان که کار نمی کنند و از تنگی علف و بی نوائی می نالند و می گویند که عارض ما را بکشته است از توفیر که کرده است. ( تاریخ بیهقی ایضاً ص 591 ).
به صید اندر سگی توفیر کردن
به توفیر آهوئی نخجیر کردن.نظامی ( خسروو شیرین چ وحید ص 331 ).تو دیر زی که جهان کم کند از آن هر روز
ز عمر خلق که در عمر تو کند توفیر.امیرخسرو ( از آنندراج ).

دخل کردن نفع بردن سود بردن

💡 چون مشرف غم خود کردی دل مرا تو با من یکی نگویی: توفیر این چه باشد؟

💡 تورا سر ار به فلک رفته از جلال مناز که پای او به فلک رفت حبذا توفیر

💡 تو اگر خامی و ما سوخته‌، توفیر بسی است شعلهٔ عشق نه گیرندهٔ هر خاروخسی است

💡 خنده‌اش آمد مال داد آن پیر را پیر تنها برد آن توفیر را

💡 دو مار از برای تو توفیر سنج یکی مار مهره یکی مار گنج

💡 چون بود مسی که بر اکسیر زد مفلسی بر گنج پر توفیر زد