تنبلی در قران

[ویکی فقه] تنبلی در قرآن. تنبلی، حاصل مصدر و به معنای تن پروری، کاهلی، اهمال و مسامحه و سستی است. واژه هایی مانند «الکَسَل»، «الفَشَل»، «الفُتور»،
«البُط ء»، «القُعود» در عربی برای رساندن مفهوم تنبلی به کار رفته اند؛ ولی این بدان معنا نیست که همه کاربردهای این واژه ها به معنای تنبلی باشد.
کاربرد قرآنی
در قرآن، واژه های یاد شده، به همراه ساختار آیات و نیز برخی قراین، بر مفهوم یاد شده دلالت دارند؛ برای نمونه تعبیر «قاموا کُسالی»، «اثّاقَلتُم اِلَی الاَرضِ» و «لَیُبَطِّئَنَّ» با بیان اثر و نشانه تنبلی، معنای آن را می رسانند. تعابیر «لا یَفتُرون»، «لا تَنِیا»، «فَشِلتُم» و «بَعُدَت عَلَیهِمُ الشُّقَّةُ» نیز گویای مفهوم تنبلی اند. برخی، تعبیر «ولا تَسٔموا اَن تَکتُبوه...» را نیز کنایه از تنبلی دانسته اند.
عوامل تنبلی مردم حجاز
منطقه حجاز و نیز زیاد بودن وقت بیکاری ساکنان آن جا موجب کسالت ذهنی و جسمی آنان شده بود. از دیگر عوامل کسالت و تنبلی میان مردم جزیره العرب، رواج برخی عقاید و اندیشه ها مبنی بر رفع مسئولیت از خویش و نسبت دادن حوادث به روزگار و... بود که در اشعار جاهلی فراوان بازتاب یافته است.
عوامل تنبلی در قرآن
...

💡 آنت، به همراه خواهر بزرگش، ماری و مادرش زندگی می‌کرد. او از درس و مدرسه بیزار است و این که مجبور است در کارهای خانه و مزرعه کمک کند و همهٔ وظایف پدرش را به گردن بگیرد، ناراحت بود. مادر و خواهرش همیشه او را به‌خاطر تنبلی‌اش سرزنش می‌کردند.

💡 اعتراف می‌کنم که می‌شد در عین پرداختن به هدفم، به رفتار غیرانسانی حکومت اسراییل با ساکنان مناطق اشغالی و همین‌طور تا اندازه‌ای با شهروندان عرب مسلمان ساکن خود اسراییل حداقل اشاره بکنم؛ ولی متأسفانه من کمی از روی ترس بخاطر از دست دادن حمایت معنوی دوستان سابق و نیز رسانه‌های اروپایی و آمریکایی و همین‌طور کمی احساسات خفیف نژادپرستانهٔ ضد عرب و کمی هم تنبلی، حتی یک کلمه هم در این باره ننوشتم.

💡 سید غلامرضا روحانی با زبان طنز به بیان اوضاع اجتماعی دوران خود می‌پردازد و از دردهایی که مردم ایران به آن مبتلا هستند از افیون، دخان، خرافات، متجددین دروغین، بی دانشی، درد زنان بی یاور، جهل و بیسوادی، جنگ، و تقلید از سیئات عالم غرب سخن می‌گوید و نجات ایران را در تحصیل علم و دانش، دوری از سستی و تنبلی و ایمان واقعی می‌داند.

💡 آکل در سال ۱۹۱۲ در یک خانواده مارونی در شهر زهله، لبنان عثمانی متولد شد. پس از از دست دادن پدربزرگش در ۱۴ سالگی، به دلیل تنبلی مجبور به ترک تحصیل شد و بعداً به عنوان معلم و سپس به عنوان روزنامه‌نگار کار کرد. وی سپس در رشته‌های الهیات، ادبیات و تاریخ اسلامی تحصیل کرد، استاد دانشگاه شد وی در بیروت لبنان در سن ۱۰۲ سالگی یا ۱۰۳ سالگی درگذشت.