تردامنی کردن. [ ت َ م َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) تردامنی: پلی را که جهت عبور لشکر بر آب بسته بودند، فرمود تا فرا آب دادند، تا لشکر دل در آب گذارند و تردامنی نکنند و آب از کار نبرند و آب اسلام که از مدتی باز از جویبارآن دیار انداخته بودند بازآرند. ( جهانگشای جوینی چ قزوینی ج 2 ص 77 ). و رجوع به تردامن و تردامنی شود.
تر دامنی
💡 تردامنی مشرب رندانه حزین را از توبه پشیمانی و از خرقه صفا برد
💡 نیست غیر از دل سیاهی حاصل تردامنی چون تواند زنده بیرون آمدن اخگر ز آب؟
💡 سلیم بس که چو گل پاکدامن آمده ام چو موج، خندهٔ تردامنی بر آب زنم
💡 و آنجا که نور عارض او پرده برگرفت تردامنی بود که دم از صبحدم زند
💡 به این تردامنی در حشر اگر از خاک برخیزم خطرها آتش دوزخ زدامان ترم دارد
💡 تردامنی به تیغ اجل آب می دهد یک چاشت عمر شبنم گلزار بیش نیست
