بیم اور

( بیم آور ) بیم آور. [ وَ ] ( نف مرکب ) ترسناک. مهیب. ترس آورد.

( بیم آور ) ترسناک. مهیب. ترس آورد.

💡 ز بیم خلق ازو در می کشیدم پای خود، لیکن مرا برداشته می بزد آب چشم من با او

💡 نه از برای تماشاست کوچه‌گردی من ز بیم سوختن خود کباب می‌گردد

💡 مژگانت بهر موقف یکسر زده بر صد صف حرز آورمت مصحف از بیم گزند تو

💡 بسکه ترک ظلم کرد از بیم عدل او نهنگ می کشد خود را به کام خویشتن گرداب سان

💡 ز بیم دعوی حسن، آفتاب می‌لرزد که ماه من نزند چنگ در گریبانش

💡 کمانگر تیر می‌سازد ز بیم آنکه می‌داند به کیش شاه هر کژ کار را فرضست قربانی