بیش تهییج پذیری
«بیش تهییج‌پذیری» یا hyperexcitability مفهومی در روان‌شناسی است که به وضعیتی اشاره دارد که در آن برخی افراد نسبت به محرک‌های کوچک یا جزئی به شدت واکنش نشان می‌دهند. این ویژگی می‌تواند در جنبه‌های رفتاری، هیجانی یا جسمانی خود را نشان دهد و باعث شود فرد سریعاً تحریک، عصبی یا واکنش‌پذیر شود. افراد با بیش تهییج‌پذیری ممکن است در محیط‌های شلوغ یا پرتحرک احساس فشار یا اضطراب بیشتری کنند و کنترل هیجانات برایشان دشوارتر باشد. این حالت می‌تواند در زمینه‌های نورولوژیکی، روان‌شناختی یا حتی ژنتیکی ریشه داشته باشد. از نظر بالینی، تشخیص آن به درک حساسیت فرد نسبت به محرک‌های محیطی و پاسخ‌های رفتاری یا جسمانی وی مربوط می‌شود. مدیریت بیش تهییج‌پذیری معمولاً شامل روش‌های آرام‌سازی، تنظیم محرک‌های محیطی و گاهی مداخلات روان‌درمانی است. این ویژگی در برخی اختلالات روانی و عصبی بیشتر دیده می‌شود و می‌تواند بر کیفیت زندگی تأثیرگذار باشد. به طور کلی، «بیش تهییج‌پذیری» نشان‌دهنده حساسیت بالای سیستم عصبی و روانی به محرک‌هاست و نیازمند توجه و مدیریت مناسب است.
مترادف‌ها
تحریک‌پذیری بالا
متضادها
آرامش، خویشتن‌داری
فرهنگستان زبان و ادب
{hyperexcitability} [روان شناسی] خصوصیتی در برخی افراد که در مقابل محرک های بسیار کوچک به شدت برانگیخته می شوند
جمله سازی با بیش تهییج پذیری
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در معاینات پزشکی، بیش‌تهییج‌پذیری سیستم عصبی می‌تواند نشانه‌ای از وجود برخی اختلالات عملکردی باشد که نیاز به بررسی دقیق‌تر توسط پزشک متخصص دارد.
💡 کودکان مبتلا به بیش‌تهییج‌پذیری معمولاً نسبت به محرک‌های محیطی مانند صدا یا نور، واکنش‌های بسیار شدید و غیرقابل پیش‌بینی از خود نشان می‌دهند.
💡 درمان بیش‌تهییج‌پذیری در بیماران اغلب شامل ترکیبی از روش‌های دارویی و مداخلات رفتاری است تا سطح واکنش‌های عصبی آن‌ها به حالت تعادل برسد.
