بی دک و پوز

بی دک و پوز. [ دَ ک ُ ]( ص مرکب ) ( از: بی + دک + و + پوز ) بی هیأت و قیافه. بی سر و وضع ( در تداول با لحن تحقیر و تمسخر ). ( ازامثال عامیانه جمالزاده ). رجوع به دک و پوز شود.

بی هیات و قیافه ٠ بی سر و وضع ٠

💡 از قضا گاو زالک از پی خورد پوز روزی به دیگش اندر کرد

💡 ترک این شرب ار بگویی یک دو روز در کنی اندر شراب خلد پوز

💡 آلوده گشت چشمه به پوز پلید سگ ای شیر تشنه میر، که آبشخوری نماند

💡 هرچه پیشت آید از دشوار و سهل شو رضا بر هم مکش رخسار و پوز

💡 در سر آیم هر دم و زانو زنم پوز و زانو زان خطا پر خون کنم