بچه ٔکو

بچه ٔکو. [ ب َ چ َ / چ ِ / ب َچ ْ چ َ / چ ِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) بچه که از کوچه بردارند و پرورش دهند. ( از برهان قاطع ) ( از آنندراج ). کودکی که از راهگذر برداشته باشند. ( ناظم الاطباء ). لقیط. کوی یافت. || حرامزاده. ( شرفنامه منیری ). فغاک. خشوک. سند. سندره.

سند سندره.

💡 وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ (۸) و آن گه که دختر خود زنده در گور کرده بپرسند: بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ (۹) که بچه گناه کشتند او را؟!

💡 این مجموعه همچنین بچه‌ها را با اتفاقاتی که ممکن است در خارج از منزل با آن روبرو شوند آشنا می‌کرد و به آموزش علایم راهنمایی و رانندگی در قالب طنز می‌پرداخت.

💡 على (ع ) نيز در اين باره مى فرمايد: (چنانكه بچه بهدنبال مادرش مى دود؛ پيوسته پيرو رسول خدا بودم و هر روز درسى ازفضايل اخلاقى به من مى آموخت و مرا دستور داد از وى پيروى كنم ).

💡 تو چه دانی که من این جا بچه کار آمده ام؟ که بصحرای بشر عزم شکاری دارم

💡 از آنکه در همه هستی همی بود موجود مدیح او بچه ماند به حجت یزدان

💡 تو کیستی؟ گفت من موسی عمرانم. گفت: فما شأنک؟ چه کار داری و بچه آمدی؟