بلا غنه

بلاغنه. [ ب ِ غ ُن ْ ن َ ] ( ع ص مرکب ) ( از: ب + لا( نفی ) + غنه ) ادغام بلاغنه و معالغنه؛ هرگاه تنوین یا نون ساکن به یکی از حروف دوگانه ل - ر برسند ادغام بلاغنه است مانند لم یکن له، و هرگاه به یکی از حروف چهارگانه «یمون » برسند ادغام معالغنه است مانند: هذا کتاب مبین. ( فرهنگ فارسی معین ).

ادغام بلا غنه ومع الغنه. هرگاه تنوین یا نون ساکن بیکی از حروف دوگانه (( ل ) ) و (( ر ) ) برسند ادغام بلاغنه است مانند لم یکن له و هرگاه بیکی از حروف چهار (( یمون ) ) برسند ادغام مع الغنه است مانند هذا کتاب مبین.

💡 تا غمزه خون ریز تو قصد دل ما کرد بیچاره دلم را هدف تیر بلا کرد

💡 ایندم منم که بیدل و بی‌یار مانده‌ام در محنت و بلا چه گرفتار مانده‌ام؟

💡 بربلا و نعمت ارحکمت دهد چون زآن اوست نعمتش را بر بلای او گزیدن شرط نیست

💡 مبتلا شد به بلا گر دل ما خوشحالیم عاشق روی تو باید که بلاکش باشد

💡 آرى محنت و بلا از بهر دوستان است كه: البلاءموكل بالانبياء ثم بالاولياء ثم بالاوصياء ثمبالامثل فالامثل.(305)

💡 زندگی با خلق عالم، بس که ما را مشکل است راحت مردن بود اجر بلای زندگی