بتاراج رفتن

بتاراج رفتن. [ ب ِ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) به غارت رفتن. به غارت رسیدن. غارت شدن:
گل بتاراج رفت و خار بماند
گنج برداشتند و مار بماند.سعدی.

به غارت رفتن

💡 ز کفر سر زلف غارت گر تو بتاراج ایمان سپاهی مرا بس

💡 بتاراج بینی همه زین سپس نه برگردد از رزمگه شاد کس

💡 اسباب مرا داد بتاراج و پس آنگه سد رمق قوت حواله بجگر کرد

💡 ای بتاراج عقل و دین چالاک وی بتعذیب جان و دل بی باک

💡 نخستین بتاراج بردند دست ز غارت شدند اغبیا اغنیا

💡 برد بتاراج فلک گنج من نیست کسی را بخبر از رنج من