بالشتک زیربدنه

💡 آنها به دنبال طراحی کفشی بودند که امکان دویدن سریعتر در سراشیبی را فراهم کند و مدلی با زیره بزرگی ایجاد کردند که بالشتک بیشتری نسبت به سایر کفش های دویدن در آن زمان داشت.[2] نام این کفش ها از عبارت زبان مائوری به معنای «پرواز کردن» گرفته شده است.[3]

💡 قطر بالشتک‌های سوزن پونز معمولاً ۳ تا ۵ سانتی‌متر است و این بالشتک‌ها معمولاً با پنبه‌های سفتی آکنده می‌شوند تا سوزن محکم در آن‌ها بماند. گاه در این بالشتک‌ها آهنربا هم قرار داده می‌شود.

💡 ارتفاعات مجاور روستای خان کندی پوشیده از مراتع سرسبز با انواع گیاهان وحشی خودرو به ویژه گَوَن یونجه و شبدرکوهی است. گون گیاهی است بوته‌ای، کوتاه و بالشتکی به ارتفاع ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متر که در ارتفاعات و کوه‌های خان‌کندی به وفور یافت می‌شود و تراوه‌های این گیاه کتیرا نام دارد.

💡 نشخوارکنندگان از بالشتک دندانی خود به همراه دندان‌های ثنایای پایینی خود برای گرفتن و شکستن پوشش گیاهی در طول چرا استفاده می‌کنند. آنها برای جویدن مؤثر غذای خود به زبان قوی و عمل آسیاب قوی دندانهای ثنایای تحتانی خود در مقابل پد دندانی تکیه می‌کنند.

💡 خزه جاوا گونه ای دوپایه و چند ساله است. بالشتک‌های شل از شاخه‌های نامنظم را تشکیل می‌دهد. برگها دو ردیفه و مسطح هستند. این گیاه به صورت طبیعی فقط در طبیعت ویتنام ثبت شده‌است.

💡 رسوب اشباع‌شده ممکن است کاملاً جامد به نظر برسد تا زمانی که یک تغییر ناگهانی فشار یا شوک سبب مایع شدن شود. این امر سبب می‌شود شن و ماسه به شکل معلق درآید و قدرتش را از دست بدهد. بالشتکی شدن آب بافتی اسفنجی و سیال‌مانند به شن روان و دیگر رسوبات مایع شده می‌دهد. اجسام در ماسه مایع شده تا حدی فرومی‌روند که وزن جسم برابر با وزن مخلوط خاک/آب جابجا شده‌است و جسم غوطه‌ور به دلیل شناوریش، شناور می‌شود.