باز خندیدن

بازخندیدن. [ خ َ دی دَ ] ( مص مرکب ) خندیدن:
چون سید عامری چنین دید
از گریه گذشت و بازخندید.نظامی.گفتی به سخن چو کار بندند
زآن نظره چو غنچه بازخندند.نظامی. || روی خوش نشان دادن. بشاشت نمودن:
مجنون کمر نیاز بندد
لیلی برخ که بازخندد.نظامی.

خندیدن

💡 گر سر محبوبی من نیست آن خورشید را در رخم خندیدن پنهان ماه من چه بود

💡 مروت نیست خندیدن به حال ما سیه روزان زخط صبح بناگوش تو آخر شام می گردد

💡 به سیر این بهار از عیش مهجوران چه می‌پرسی جدایی جز به چشم زخم خندیدن نمی‌بیند

💡 ذوق خندیدن گرت انگشت بر لب می‌زند خویشتن را همچو گل بر باد می‌باید گرفت

💡 هر کی از ضعف خود اندر رخ مردان نگرد بر دو چشم کژ او فرض بود خندیدن

💡 از دیگر ویژگی‌های دیو خندیدن شدیدش است که منجر به غلتیدن بر روی زمین می‌شود.