آینه اسکندر نام یکی از اختراعات شگفتانگیز دوران باستان است که برای مشاهده کشتیها و آگاهی از وضعیت دشمنان در دریا مورد استفاده قرار میگرفت. این آینه عظیم بر سر مناره اسکندریه در مصر نصب شده بود و گفته میشود کشتیهای دریا را از فاصلهای نزدیک به صد میل قابل رؤیت میکرد. این مناره بهدست اسکندر و به یاری ارسطو بنا شده بود و استفاده از آن نیازمند دقت و مراقبت ویژه پاسبانان بود.
طبق روایات تاریخی، بهعلت غفلت پاسبانان و فرصتطلبی دشمنان، آینه به دریا انداخته شد و سبب آشفتگی و تخریب در اسکندریه شد. گفته میشود ارسطو با بهرهگیری از علم فسون و اعداد و محاسبات ریاضی توانست آینه را از قعر دریا بیرون آورد و دوباره مورد استفاده قرار دهد. این نشاندهنده سطح بالای دانش و مهارت فنی و علمی در دوران باستان است.
منارهای که آینه بر آن نصب شده بود، در جزیرهای نزدیک اسکندریه به نام جزیره فار ساخته شد. این مناره که توسط سسترات کنیدی بنا گردید، از مرمر و در چندین طبقه ساخته شده بود و ارتفاع آن حدود ۳۰۰ ذراع (تقریباً ۱۳۵ گز) بود. در شب، بر سر آن آتش روشن میکردند تا کشتیها بتوانند مسیر خود را پیدا کنند. آینه اسکندر بهنوعی همانند چشمه خضر در شعر و ادبیات بهعنوان نمادی از نور و راهنمایی در میان تاریکی دریا معرفی شده است.
