ایمان و کفر از کتاب بحار الانوار

[ویکی نور] «ایمان و کفر»، در واقع ترجمۀ کتاب ایمان و کفر بحارالانوار است که در سال 1360ش توسط جناب آقای عزیزاللّه عطاردی برای استفادۀ فارسی زبانان، از عربی به فارسی برگردانده شده است.
این کتاب از چاپ های بیست و پنج جلدی بحارالانوار، جلد پانزدهم می باشد که مترجم نیز در آغاز ترجمه به همین اشاره کرده است؛ ولی از چاپ های صد و ده جلدی که در بیروت چاپ شده است، جلدهای شصت و چهار، شصت و پنج و شصت و شش تا اواسط جلد شصت و هفتم را دربر می گیرد.
آقای عطاردی ترجمۀ این کتاب را در مسافرت سه ساله ای که در آغاز دهۀ شصت به هندوستان داشته اند، در حیدرآباد هند و بخشی را نیز در بمبئی انجام داده اند که این جلد پانزده بحارالانوار را از یک روحانی شیعه که امام جماعت مسجد شیعیان در بمبئی بوده است، گرفته و ترجمه کرده اند و این تنها نسخۀ قابل دسترسی برای مترجم در آن جا بوده است و تقریبا امکان تطبیق چاپ ها با یکدیگر بر ایشان مقدور نبوده است.
آقای عزیز اللّه عطاردی سعی کرده اند، ترجمه ای دقیق از روایات ارائه دهند، به طوری که معنای کامل و قابل استفاده ای از روایات در ترجمه آمده باشد، به همین منظور روایاتی که به اندازۀ کافی گویا نیستند و احتیاج به توضیح دارند و مرحوم علاّمۀ مجلسی(ره) در ذیل روایت توضیحاتی آورده است، در متن ترجمه وارد کرده و با همین دیدگاه روایت را ترجمه نموده اند.
مترجم مقدمه ای مفصل در ابتدای جلد اول کتاب ایمان و کفر آورده است که شامل بخش هایی؛ همچون تاریخچۀ حدیث، بیان مراکز حدیثی، مؤلفان کتب حدیثی، زندگینامۀ علاّمۀ مجلسی(ره) و توضیحاتی از ترجمۀ جلد پانزدهم که کتاب حاضر است، می باشد.

💡 204) بحار الانوار، ج 2، ص 32، روايت 22، و ج 61، ص 99، و ج 69، ص 293،روايت 23.

💡 242- بحار الانوار، ج 16، ص 307، ((كتاب نبينا))،((فضايل فضايله و خصائصه )).

💡 قال رسول الله صلّى اللّه عليه و آله: من احبنااهل البيت فليحمد الله على اول النعم قيل و مااوّل النعم قال طيب الولادة و لا يحبّنا الاّ من طابت ولادته. مشكوة الانوار / 81

💡 (--176) ر، ك: بحار الانوار، ج 8، ص 215 و 217، روايت 205، و ج 59، ص 217،روايت 85، و ج 60، ص 113، و ج 70، ص 338، و ج 71، ص 23، روايت 1، و ص 235،روايت 16، و مشابه: ج 77، ص 84، روايت 3.

💡 440- 52 بحار الانوار ص 155 نقل از غيبت نعمانى. و بهمين مضمون روايات ديگ

💡 178- من لا يحضره الفقيه 1: 117 الكافى 3: 250 بحار الانوار 82: 142