الفت پناه

الفت پناه. [ اُ ف َ پ َ ] ( ص مرکب ) الفت دهنده. الفت آموز.

الفت دهنده. الفت آموز

💡 در فرامش ‌خانهٔ هستی عدم گم کرده‌ام یادی از کیفیت آن الفت آبادم دهید

💡 به الفتی که بود دیده را به خونریزی به نفرتی که بود خون دیده را ز جگر

💡 نزد عشاق تو باری همه الفت گه تو زان سپه بود ایا بر حشم خوبان میر

💡 در مذهب الفت سخن حوصله کفر دارد طاقت خبر از شوخی آزار که دارد

💡 نباشد فانی بالله را گنج و گهر لازم ندارد کشته شمشیر الفت نوحه‌گر لازم

💡 چون دل نهد از بیم هلاک من و تو بر الفت تن روان پاک من و تو