افتابه داری

💡 زیرا که تو صد منی شدی در دیدار تو رنگ خزان داری و من رنگ بهار

💡 چو فرصت داری ایدر راحتی جوی که گردد آرزوی پخته‌ات خام

💡 اگرچه هست تو را دیگری مکن خوارم به حال زار من خسته گر نظر داری

💡 واگاه نیستی که یکی افعی داری گرفته تنگ و خوش اندر بر

💡 این پسر را که تو داری نه عجب گر رضوان آید از خلد پی تهنیت از بوالبشرت

💡 که تا من برآیم به جایی بلند بگویم همان را که داری پسند