اطلاق الشیئ باسم ضده

[ویکی فقه] اطلاق الشیئ باسم ضده به ذکر لفظ و اراده معنای ضد آن اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد.
یکی از اقسام مجاز لغوی «تسمیة الشیء باسم ضده» یعنی نامیدن چیزی به اسم ضد آن است؛
مثال
مانند: (فبشرهم بعذاب الیم). بشارت معمولا درباره خبر خیر و شادی به کار می رود؛ ولی در این آیه، بشارت درباره عذاب (خبر شر) به کار رفته است.

💡 هر چه اطلاق توان کرد بر آن اسم وجود دست ازان بازکشم خاطر ازان برگیرم

💡 آن که در حبسش از او پیغام پنهانی رسید مست آن باشد نخواهد وعده اطلاق را

💡 ((ميزان حتما به معنى ترازوى ظاهرى كه داراى كفه هاى مخصوص است، نمى باشد،بلكه به هرگونه وسيله سنجش، اطلاق مى شود...

💡 بدو گفتم کریمش گرچه نتوان گفت البته ولی اطلاق جنت هم به یک معنی ستم باشد

💡 بخدا و پيامبرش و نورى كه نازل كرديم ايمان بياوريد و همچنين آيات متعدد ديگر، درحالى كه اطلاق كلمه نور در قرآن بر شخص ‍ پيامبر (صلى اللّه عليه و آله و سلّم ) ديدهنمى شود.

💡 سـپـس واژه (مـنـون ) بـه مرگ نيز اطلاق شده، چرا كه (ينقص العدد و يقطع المدد)(نفرات را كم مى كند و كمك ها را قطع مى نمايد).