اطلاق ازمانی

[ویکی فقه] اطلاق ازمانی به شمول حکم بر موضوع در تمام زمانها اطلاق می شود.
اطلاق ازمانی، از اقسام اطلاق احوالی، و به معنای شمول حکم بر موضوع در تمامی زمان ها است. بنابراین، در مواردی که مطلق، فردی از افراد ماهیت بوده و لحاظ شمول در آن به حسب تمام زمان هایی است که فرد را در بر می گیرد، اطلاق آن، ازمانی است؛ برای مثال، هنگامی که گفته می شود: «یجب الصدق» و یا گفته می شود: «یحرم الکذب»، مراد وجوب صدق و حرمت کذب در همه زمان ها است.تقیید زمان مقابل اطلاق زمانی است، مثل: «لاتعتق الرقبة لیلا» یا «یجب الصدق ما دمت مختاراً».

💡 115-غيب به خداوند متعال، فرشتگان، معاد و حضرت مهدى عليه السّلام اطلاق شده است.

💡 ای نهاده گوشه مسند بر اوج آسمان وی گذشته پایه جاهت ز اطلاق مکان

💡 بر روی زمین مهتر مطلق تویی امروز مرسوم من اطلاق کن ای مهتر مطلق

💡 ببسط وجه و اطلاق جبین اهل تسلیمت گره واکن ز ابرو عقده‌های کار ما بگشا

💡 هیچ فردی را مدان بیهوده در سلک وجود کین گمان اطلاق افعال عبث بر فاعل است

💡 حادثه خارجى (شاءن نزول ) عموميت و اطلاق آيات قرآنى را محدود نمى سازد