اطعام به مسکین

[ویکی فقه] اطعام به مسکین (قرآن). اطعام به مسکین، سفارش خداوند و موجب رهایی از هوای نفس و قرار گرفتن در زمره اصحاب یمین است.
لزوم سفارش دیگران به اطعام به مساکین:۱. «ولا یحض علی طعام المسکین» «و هرگز مردم را بر اطعام مستمندان تشویق نمی نمود؛ » ۲. «ولا تحاضون علی طعام المسکین» «و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی کنید، ». ۳. «ولا یحض علی طعام المسکین» «و (دیگران را) به اطعام مسکین تشویق نمی کند! ».
رهایی از هوای نفس
اطعام به مسکین در روزهای سخت، سبب رهایی از هوای نفس و وسوسه های شیطانی: «فلا اقتحم العقبة» «ولی او از آن گردنه مهمّ نگذشت!» «وما ادر اک ما العقبة» «و تو نمی دانی آن گردنه چیست! » «او اطعام فی یوم ذی مسغبة» «یا غذا دادن در روز گرسنگی...» «او مسکینا ذا متر بة» «یا مستمندی خاک نشین را، ». بنابراین که «عقبه»، مثل برای مجاهدت با نفس و شیطان باشد.
صفت انسان های با برکت
اطعام به مسکین، از صفات انسان های با یمن و برکت: «او اطعام فی یوم ذی مسغبة» «یا غذا دادن در روز گرسنگی...» «او مسکینا ذا متر بة» «یا مستمندی خاک نشین را، » «اولـئک اصحاب المیمنة» «آنها « اصحاب الیمین» اند (که نامه اعمالشان را به دست راستشان می دهند)! ». بنا بر قولی مقصود از «اصحاب المیمنه» انسان هایی با یمن و برکت است.
حقی بر گردن توانمندان
...

💡 همچنين تعبير به اطعام مسكين يا طعام مسكين در آيات متعددى از قرآن نشان ميدهد كه مساكينافراد گرسنهاى هستند كه حتى نياز به يك وعده غذا دارند.

💡 دیگر حکایت، این که گفت: در خواب دیدم، گویا شخصی به من مرغ بریان اطعام می‌کرد. کمی از آن خوردم و سپس بیدار شدم. ناگاه دیدم بقیه آن در دستانم است! البته این دو واقعه بین مردم آمد مشهور است.

💡 انجام عبادت يا ترك معصيت، گاهى از روى ترس از دوزخ و سختى حضور در دادگاه الهىو پاسخ گويى به خداوند است. هراس از دشوارى هاى قيامت نيز مى تواند انگيزهصميمى براى برخى كارها باشد. درباره اطعام خالصانه اميرالمؤ منين و حضرت فاطمهعليهاالسلام قرآن مى گويد: إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً(270)

💡 بـعـضـى از مفسرين گفته اند: منظور از رزق، روزى دادن بندگان به بندگان است، مىخـواهـد بـفـرمـايد: من از بندگانم نه مى خواهم كه بندگان را روزى دهند، و نه اينكه بهخود من چيزى اطعام كنند.

💡 از اين رو در اين آيه صريحا توضيح مى دهد كه خيرات و شرور منحصر به اطعام و عذابقيامت نيستند، بلكه خيرات و شرور ديگرى نيز هست كه خداوند آدمى را به آن متنعم و بهاين معذب مى كند، نه كسى مى تواند جلوى آن را بگيرد و نه اين را دفع كند، آرى، اواست كه بر هر چيز قادر است، و همين اميد خير، آدمى را وادار مى كند كه تنها او را معبود واله خود بگيرد.