اصل منجز
در فقه، وقتی مکلف (کسی که وظیفه شرعی دارد) درباره انجام یک کار شک دارد، اصل منجز به معنای این است که باید کاری را انجام دهد که باعث قطعیت و یقین در انجام تکلیف می‌شود. یعنی باید کاری انجام بدهد که مطمئن باشد تکلیفش کامل انجام شده و اگر خلاف آن عمل کند، گناهکار است.
به زبان ساده
اصل منجز یعنی کاری را انجام بده که مطمئن شوی وظیفه‌ات را به درستی انجام داده‌ای و شک و شبهه‌ای باقی نماند.
مثلاً اصل احتیاط یکی از این اصول است؛ یعنی اگر شک داری، باید احتیاط کنی و کاری را انجام دهی که خیال‌ات راحت شود. اگر این کار را نکنی، ممکن است گناهکار باشی.
این اصل برعکس اصل مرخص است که می‌گوید وقتی شک داری، می‌توانی کاری نکن و راحت باشی.
اما اصل منجز می‌گوید باید کاری انجام بدهی که شک را از بین ببرد و تکلیف معلوم شود.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اصل منجّز به اصل عملیِ مفیدِ قطعیت تکلیف مشکوک بر مکلّف اطلاق می شود.
اصل منجّز، مقابل اصل مرخّص می باشد و به معنای اصلی از اصول عملی است که از اجرای آن تنجز و قطعیت تکلیف بر مکلف لازم می آید؛ به دیگر بیان، اصلی است که تکلیف را اثبات می کند و مخالفت با آن را موجب عقاب می داند، مثل: اصل احتیاط.
جمله سازی با اصل منجز
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در مباحث حقوقی و فقهی، اصل منجز به این معناست که وقتی تکلیف یا حکمی به طور روشن به فرد اعلام شد، او دیگر نمی‌تواند از مسئولیت خود شانه خالی کند.
💡 بر اساس اصل منجز، هر شخص پس از آگاهی کامل از قوانین، مسئولیت اجرای آن‌ها و تحمل پیامدهای ناشی از تخطی از آن‌ها را بر عهده دارد.
💡 حقوقدانان برای اثبات مسئولیت مدنی، اغلب به این اصل استناد می‌کنند تا نشان دهند فرد از خطای خود آگاهی کامل داشته است.
