[ویکی فقه] امر در قالب پرسش را استفهام امری گویند. «استفهام امری» از اقسام استفهام مجازی است؛ مقصود سؤال کننده در این پرسش، دستوردادن است؛ اما خواسته خود را به صورت استفهام بیان می کند؛ مانند:۱. (... وقل للذین اوتوا الکتاب والامیین ااسلمتم...)؛ «و به کسانی که اهل کتابند و به مشرکان بگو آیا اسلام آورده اید». در این آیه، «ااسلمتم» به معنای «اسلموا» آمده که امر است.۲. (وما لکم لا تقاتلون فی سبیل الله والمستضعفین)؛ «و چرا شما در راه خدا (و در راه نجات ) مردان و زنان و کودکان مستضعف نمی جنگید»؛ یعنی «قاتلوا».۳. (... فهل انتم منتهون)؛ «پس آیا شما دست بر می دارید» که «منتهون» به معنای «انتهوا» آمده است.
جمله سازی با استفهام امری
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 معناى آيه اين است كه: (بلكه آيا كسى كه آسمانها و زمين را خلق كرده، و براى شما،يعنى به نفع شما از آسمان - بالاى زمين - آبى - بارانى - فرستاد و در نتيجهبا آن آب بستانهاى داراى بهجت و خرمى رويانديم كه در قدرت خود شما نبود، كه درختانآن را برويانيد. آيا با اين حال معبود ديگرى با خداى سبحان مى گيريد؟ و اين استفهام درحقيقت انكار و توبيخ است ).
💡 امـا بـدون شـك، سـخـنـان و كـارهـاى ابـراهـيـم بـه عـنـوان يـك زمـيـنـه تـوحـيـدى وحداقل به صورت علامتهاى استفهام در مغزهاى آنها باقى ماند، و مقدمهاى شد براى بيدارىو آگاهى گستردهتر در آينده.
💡 ذكر اين نكته نيز لازم است كه اين عالم ربانى در مقام تعليم و تربيت نهايت بردبارى وحـلم را نـشـان داد، هـرگـاه مـوسـى بـر اثر هيجان زدگى تعهد خود را فراموش مى كرد وزبان به اعتراض مى گشود او تنها با خونسردى در لباس استفهام مى گفت: (من نگفتمنمى توانى در برابر كارهاى من شكيبا باشى ).
💡 حرف باء در كلمه (بالحق ) باء مصاحبت است كه آيه را چنين معنا ميدهد، بشارت ملازمبا حق و غير منفك از آن است پس تو به صرف، اينكه بعيد به نظرت ميرسد آن را انكارمكن تا در زمره نوميدان از رحمت خدا نباشى، اين جمله پاسخ ملائكه است به ابراهيم.ابراهيم (عليه السلام ) هم در قبال گفته آنان بطور كنايه سخنشان را تاييد و اعترافنموده، به عنوان استفهام انكارى گفت: (كيست كه از رحمت پروردگار خود نوميد شود جزگمراهان ).
💡 دوم اينكه:از اين جهت كه مردم هر اله را كه مى پرستند، يا به طمع خير او است و يا ازترس شر او در صورتى كه اصنام جماداتى هستند كه قدرت بر رساندن خير و دفعشر را ندارند، پس هر يك از دو آيه متضمن يك جهت از دو جهت اعتراض است و اگر جمله رابه صورت استفهام اداء كرد براى اين است كه طرفمقابل را مجبور به اعتراف كند.
