استغاثه مسرفان

[ویکی فقه] استغاثه مسرفان (قرآن). مسرفان در حال محنت به درگاه خداوند استغاثه کرده و پس از رفع آن، ناسپاسی می کردند.
استغاثه مسرفان در حال محنت و ناسپاسی پس از رفع آن:•• «وَإِذَا مَسَّ الإِنسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنبِهِ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَآئِمًا فَلَمَّا کَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَن لَّمْ یَدْعُنَا إِلَی ضُرٍّ مَّسَّهُ کَذَلِکَ زُیِّنَ لِلْمُسْرِفِینَ مَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ؛ هنگامی که به انسان زیان (و ناراحتی) رسد، ما را (در هر حال:) در حالی که به پهلو خوابیده، یا نشسته، یا ایستاده است، می خواند؛ اما هنگامی که ناراحتی را از او برطرف ساختیم، چنان می رود که گویی هرگز ما را برای حل مشکلی که به او رسیده بود، نخوانده است! این گونه برای اسراف کاران، اعمالشان زینت داده شده است (که زشتی این عمل را درک نمی کنند)!».
← دیدگاه تفسیر المیزان
۱. ↑ یونس/سوره۱۰، آیه۱۲.
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۳، ص۱۴۶، برگرفته از مقاله «استغاثه مسرفان».
...

💡 استغاثه ششم، هنگامى است كه از طرف خداوند يكتاى قهار دستور مى رسد كه او رابگيريد و به جهنم ببريد، كه اين خطاب يا به ملائكه صادر مى شود كه او را بگيريدو به جهنم ببريد و يا به خود جهنم كه او را در بر بگير. در چنين حالتى زبان ازاستغاثه باز مى ماند، اما اگر به استغاثه هاى حسين عليه السلام لبيك گفته. باشى، شايد آن هنگام كه مى خواهى استغاثه كنى، اما زبانت يارى نمى كند، آن حضرت بهتو لبيك بگويد.

💡 پس برخاستم و بار كردم و در عقب آنها رفتم. پس راه را گم كردم و متحيّر ماندم و ازسباع و عطش روز، خائف بودم. پس استغاثه كردم به خلفاء و مشايخ و ايشان را شفيعكردم در نزد خداوند و تضرّع نمودم. فرجى ظاهر نشد. پس در نفس خود گفتم كه: من ازمادر مى شنيدم كه او مى گفت: (ما را امام زنده اى است كه كنيه اش (ابوصالح ) است.گمشدگان را راه مى آورد و درماندگان را به فرياد مى رسد و ضعيفان را اعانت مىكند.)

💡 استغاثه سوم: براى سيراب كردن كودك شيرخوار (على اصغر) بود؛ امام فرمود: آياكسى به خاطر اين طفل، جرعه آبى به ما مى دهد. سپس قانع به اين شد كه تنها او راسيراب كنند. امام فرمود: اين كودك شيرخوار را سيراب كنيد. استغاثه چهارم براىاهل حرم انجام گرفت. امام حسين عليه السلام خطاب به سپاه دشمن فرمود: اى پيروانابوسفيان ! به حرم من كارى نداشته باشيد، شما با من طرف هستيد.