ازار بستنگاه

ازاربستنگاه. [ اِ ب َ ت َ ] ( اِ مرکب ) نیفه گاه. آنجای از تن آدمی که نیفه بر آن افتد.

آنجای تن آدمی که نیفه بر آن افتد

💡 بند ازار، از خود و از زن گشود رخنه ی باغ و در گلشن گشود

💡 چند در فکر جامه سر در جیب تا بکی ماندن به بند ازار

💡 از زهارش گشاد بند ازار کرد بیرونش از سرین شلوار

💡 کنم از حمد و مدح این دو امام ری و خوی را ز محمدت دو ازار

💡 نگشتی شعلهٔ بازار رنجش یک نفس ساکن اگر ازار او را محتشم آزار دانستی

💡 بر آیین خویش از گیا بست ازار خروشان شد از پیش یزدان به زار