ادبیات تصوف فارسی

[ویکی فقه] زبان عربی در جهان اسلام تا اواسط سدۀ ۴ق/۱۰م تنها زبان برای نوشتن مطالب دینی شناخته شده بود و علمای ایرانی، همانند علمای عرب زبان، آثار خود را به عربی می نوشتند.اما در رفته رفته در قرون متمادی، آثار عرفانی به زبان فارسی رواج یافت و فارسی به عنوان یکی از زبان های مهم آثار عرفانی درآمد.
نویسندگان صوفی برای بیان مسائل اعتقادی و دستورات عملی خود ابتدا آثاری به عربی تألیف کردند که جنبۀ دستینه داشت و در آن ها مسائل گوناگونی را که مریدان با آن ها روبه رو می شدند، مطرح می کردند.
← آثار معروف عربی
دستینه های صوفیه از مباحث مختلف تشکیل می شد. چنان که گفته شد، بعضی از این مباحث دربارۀ اصول اعتقادات صوفیه به ویژه توحید، و بعضی دربارۀ احوال و مقامات، و بعضی دربارۀ آداب اجتماعی و شخصی بود.بعضی از این مباحث را نویسندگان پیشین، مانند ابوعبدالرحمان سلمی نیشابوری (د ۴۱۲ق) موضوع رساله های خاصی قرار داده بودند.این شیوه را فارسی نویسان نیز از نیمۀ سدۀ ۵ ق به بعد دنبال کردند و آثار متعددی به صورت رساله های کوتاه در موضوعات مختلف پدید آوردند.
← آثار خواجه عبدالله
...

💡 در زمینه آموزش دانشگاهی نیز دانشگاه استانبول از جایگاهی ویژه برخوردار است؛ دیگر دانشگاه‌های ناحیه عبارتند از دانشگاه بیرونی، دانشگاه قدیر خاص و دانشگاه بازرگانی استانبول. همچنین دانشکده‌های ناحیه عبارتند از پزشکی چاپا، پزشکی جراح پاشا، دندانپزشکی، داروسازی، ادبیات، اقتصاد، حقوق، الهیات، فرآورده‌های دریایی، ارتباطات و علوم سیاسی.

💡 او نخستین نویسنده‌ای است که در ایران به فکر نوشتن داستان برای کودکان و نوجوانان افتاد. به همین دلیل است که عنوان «پدر ادبیات کودک و نوجوان ایران» را به او داده‌اند. همچنین به خاطر آثار ارزشمند او در زمینهٔ کتاب کودک، روز درگذشت او به نام روز ملی ادبیات کودک و نوجوان نام‌گذاری شده‌است.

💡 هگل در ۲۷ اوت ۱۷۷۰ میلادی در اشتوتگارت، در خانواده‌ای مؤمن به تعلیمات مسیحی شاخهٔ لوتری به دنیا آمد. از کودکی در زمینه‌های گوناگونی مانند ادبیات، فلسفه و موضوعات مختلف دیگر، به مطالعه می‌پرداخت و در این کار از حمایت و تشویق مادرش (که سهم فراوانی در پرورش فکری وی در کودکی داشت) برخوردار بود. پدر او از کارمندان دولت بود.

💡 سال ۱۳۸۸ شورای گسترش آموزش عالی با تبدیل مجتمع آموزش عالی نیشابور به دانشگاهی مستقل موافقت نمود. سپس در فاصله کمتر از یک سال با اخذ مجوز ایجاد دو دانشکده دیگر با عنوان دانشکده ادبیات و علوم انسانی و دانشکده علوم پایه، دانشگاه نیشابور دارای سه دانشکده مستقل شد. پس از آن دانشگاه نیشابور فعالیت خود را با ۸ رشته در مقطع کارشناسی و در سه ساختمان در سطح شهرستان نیشابور ادامه داد.