ابوحمزه ٔ خارجی

ابوحمزه خارجی. [ اَ ح َ زَ ی ِ رِ ]( اِخ ) مختاربن عوف ازدی بصری. از خوارج اباضیه. وی در هر سال بموسم حج بمکه می شد و مردمان را بر مروان بن محمد آخرین ِ خلفای اموی برمی آغالید، تا در سال 128 هَ. ق. با عبداﷲبن یحیی معروف به طالب الحق همدست شد و به سال 129 گروهی از اهالی حضرموت مکه را مسخر ساختند و والی اموی مکه بمدینه پناهید و در سال دیگر مدینه را نیز بحیطه تصرف گرفت و حاکم آنجا به شام گریخت. در این وقت ابوحمزه قصد تسخیر شام کرد و لشکر مروان را بشکست و سردار آن لشکر عبدالملک بن محمد را بکشت و بحضرموت بازگشت و طالب الحق را نیز بقتل رسانید و خود به استقلال به فرمانروائی پرداخت. وی مردی عادل و نیکوکار و فصیح بود. خطب بلیغه او گاه فتح مکه و مدینه مشهور است. رجوع به حبیب السیر ج 1 ص 267 و 268 شود.

از خوارج اباضیه

💡 نيز روايت كرده از حضرت باقر عليه السلام كه به ابوحمزه فرمود كه: (اى ثابت !گويا مى بينم قائم اهل بيت خود را كه مشرف شده بر اين نجف شما (و اشاره فرمود بهدست خود به ناحيه كوفه ).)

💡 ابوحمزه گويد: آن شخص گفت: اين آخرين ملاقاتى بود كه با آن مرد داشتيم، ديگر اورا نديديم، و از حال او (كه تبعيد به شام شد) با خبر نشديم (159)

💡 دوم: دعاهايى كه اغلب آن به صورت مناجات و بيان مطالبى است كه موجب انس با حقتعالى است مانند دعاى ابوحمزه ثمالى و دعاىكميل.

💡 ابوحمزه به حضرت امام محمد باقر عليه السلام شكايت كرد از درد زانو، فرمودند: بعداز نماز اين دعا را بخوان.

💡 2. ابوحمزه ثمالى از امام محمد باقر عليه السلامنقل مى كند كه آن حضرت درباره نكوهش غضب بى جا فرموده اند:

💡 بخش مهمّى از مناجات ها را ياد مرگ و قيامت تشكيل مى دهد، مثلاً در دعاى ابوحمزه ثُمالى مىخوانيم: