[ویکی فقه] ابوتراب بن علی محمد زاهدی اصفهانی، از علمای سلسله مشایخ بیدآباد اصفهان در قرن چهارده هجری بوده است. شیخ ابوتراب بن شیخ علی محمّد زاهدی، عالم فاضل، از سلسله مشایخ بیدآباد بود، در ۲۹ ذی القعده ۱۳۶۳ق وفات یافت، و در تکیه بروجردی در تخت فولاد مدفون شد. مهدوی، سیدمصلح الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۱۵۲. ۱. ↑ مهدوی، سیدمصلح الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۱۵۲.۲. ↑ مهدوی، سیدمصلح الدین، مهدوی، سیدمصلح الدین، سیری در تاریخ تخت فولاد، ص۸۵.۳. ↑ مهدوی، سیدمصلح الدین، بیان المفاخر، ج۲، ص۲۳۳. منبع مهدوی، سید مصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۱، ص۲۴۳. ...
جمله سازی با ابوتراب بن علی محمد زاهدی اصفهانی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 سید علیاکبر ابوترابی در دوازدهم خرداد ۱۳۷۹ در مسیر زیارت حرم علی بن موسی الرضا به همراه پدرش؛ سیدعباس ابوترابیفرد، بر اثر سانحه رانندگی با اتومبیل پیکان شخصی که خود او رانندگی میکرد، در ۶۱ سالگی درگذشت و پیکر هر دو در صحن آزادی حرم امام رضا به خاک سپرده شد.
💡 و امينى در صدد بود با تحصيل در عتبات به جهاد علمى پردازد، عالمى فريادگر شود ومسير حق را تداوم بخشد. وى با هجرت به نجف در صدرتكميل معارف الهى بود. از اينرو در مكتب درس حضرات آيات سيد محمد فيروز آبادى -متوفى 1345 هجرى قمرى - و سيد ابوتراب خوانسارى - متوفى 1346 هجرى قمرى -حاضر شد:
💡 به هر حال، پيامبر (ص ) صبح كرد و نماز صبح را با مردم خواند سپس بر كوه صفانشست در حالى كه اصحابش دور آن جناب را گرفته بودند. اميرالمؤ منين از مؤ عد مقررديرتر كرده بود. تا اين كه خورشيد كاملا بالا آمد و مردم در مورد (تاءخير) آن حضرتزياد حرف مى زدند تا اين كه ظهر شد. از جمله مى گفتند: جن ها، پيامبر (ص ) را فريبدادند و خداوند ما را از دست ابوتراب راحت كرد و افتخار كردن او به پسر عمويش تمامشد.
💡 میرزا ابوتراب نطنزی متوفی به سال ۱۲۶۲ از روحانیون به نام و برجسته
💡 از عامر بن سعد بن ابى وقاص آمده است كه: معاويه بن سعد بن ابى وقاص گفت: توچرا ابوتراب را دشنام نمى دهى ؟! سعد پاسخ داد: هنگامى كه سخنانى را كه در سهمورد رسول خدا(ص ) به او گفته است به باد بياورم، او را ناسزا نخواهم گفت و اگريكى از آنها را پيامبر خدا(ص ) به من گفته بود، از شتران سرخ موى دوستر داشتم.
💡 با شروع جنگ ایران و عراق ابوترابی عازم جبهه شد. او در خلال جنگ در کنار مصطفی چمران حضور داشت و در ۲۶ آذر ۱۳۵۹ در اطراف اهواز به اسارت نیروهای عراقی درآمد. وی نقش عمدهای در اردوگاههای اسرای ایرانی در عراق داشت. همچنین او نمایندهٔ اسرای ایرانی در اردوگاههای عراق بود. در کتاب من زندهام بخشی از خدمتهای او بیان شدهاست.
