دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابومحمد عبدالوهاب بن محمد بن عبدالوهاب، فقیه و نحوی، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ قاضی ِ شُهْبه، می باشد. ابن قاضی شهبه عنوان خاندانی شافعی مذهب که در سده های ۷-۹ق /۱۳- ۱۵م در دمشق می زیسته اند.
ابومحمد عبدالوهاب بن محمد بن عبدالوهاب بن محمد بن ذؤیب اسدی، ملقب به کمال الدین (۶۵۳ -۷۲۶ق /۱۲۵۵-۱۳۲۶م )، که فقیه و نحوی بود. وی در حوران زاده شد و حدیث آموخت و از شرف الدین فزاری نحو و لغت فراگرفت و در فقه و نحو مهارت یافت.
محمد ابن شاکر کتبی، فوات الوفیات، ج۲، ص۲۶۳، به کوشش احسان عباس، بیروت، ۱۹۷۳م.
او در جامع اموی به تدریس پرداخت و شاگردان بسیاری را چون محمد بن عمر بن محمد شمس الدین فرزند برادرش، محمد بن احمد بن عثمان بن قایماز، فخرالدین محمد بن علی بن ابراهیم بن عبدالکریم و دیگران تربیت کرد.
ابوبکر ابن قاضی شهبه، طبقات الشافعیه، ج۲، ص۲۶۷.
او زاهد بود و هیچ وقت به صدور فتوا نپرداخت. ازدواج نکرد و تمامی ماه رمضان را در اعتکاف به سر می برد و در مدرسه مجاهدّیه اقامت داشت و در همان جا نیز درگذشت و در مقابر باب الصغیر غرب زاویه قلندریه به خاک سپرده شد.
زین الدین عمر ابن وردی، تتمة المختصر، ج۲، ص۴۰۰، به کوشش احمد رفعت براوی، بیروت، ۱۳۸۹ق /۱۹۷۰م.
...