ابن عقیله

[ویکی فقه] اِبْن ِ عَقیله، ابوعبدالله جمال الدین محمد بن احمد بن سعید حنفی مکی، ملقب به ظاهر (د ۱۱۵۰ق /۱۷۳۷م)، محدث، صوفی و مورخ می باشد.
او در مکه زاده شد و در همان جا نشأت یافت.
اساتید
از عبدالله بن سالم بصری، شهاب الدین احمد بن محمد نخلی، الیاس بن ابراهیم کورانی، ابن عبدالغنی و دیگران علم آموخت. محمد بن علی احمدی و عبدالله بن علی سقاف به او تلقین ذکر کردند و علی بن عبدالله عیدروس از هندوستان برای او اجازه نوشت و سرانجام خرقه قادریه را از دست قاسم بن محمد بغدادی پوشید. او به شام و روم و عراق سفر کرد و عده زیادی از او دانش آموختند، در دمشق علاوه بر تشکیل حلقه ذکر، مدتی نیز در مدرسه جقمقیه تدریس نمود، از اجازه نامه ای که از او در دست است، معلوم می شود که در ۱۱۴۳ق در دمشق بوده است. و در ۱۱۴۵ق به بغداد رفت و در آنجا، محمد سعید سویدی محضر او را درک کرد و از او حدیث شنید و سپس به مکه بازگشت.
شاگردان
امرالله بن عبدالخالق مزجاجی از او روایت کرده است و عبدالرحمان بن محمد رفاعی و پسرش احمد و مصطفی بن عبدالجلیل تلداوی از او اجازه گرفته اند.
وفات
...

💡 بر اهل عشق فضیلت بعقل نتوان جست که عقل و فضل درین ره عقیله است و فضول

💡 توفیق عزم بین که چو عیسی عقیله را بگذاشت بر زمین و ره آسمان گرفت

💡 گفتم کنم معانی عشق ترا بیان فضلی که جز عقیله نباشد بود فضول

💡 رست از عقیله دیدهٔ عقل از برای آنک هر ساعتی ز خاک درش توتیا کشد

💡 کرانه جوی ز عقل عقیله جوی فصول کنار سبزه وطن گیر کاوفتی به کنار