دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] محمدطاهر بن محمد بن شاذلی بن عبدالقادر، ادیب، قاضی و مفتی مالکی و نقیب اشراف، یکی از شخصیت های ابن عاشور می باشد؛ اِبْن ِ عاشور، عنوان افراد خاندانی مالکی مذهب که در سده های ۱۱-۱۴ق /۱۷-۲۰م عالمان و قضاتی از آن برخاستند و در تونس عهده دار مناصبی شدند.
محمدطاهر بن محمد بن شاذلی بن عبدالقادر (۱۲۳۰-۲۱ ذیحجه ۱۲۸۴ق /۱۸۱۵-۱۴ آوریل ۱۸۶۸م)، ادیب، قاضی و مفتی مالکی و نقیب اشراف. وی در کودکی پدر را از دست داد، از این رو برادرش محمد حمده تربیت و آموزش وی را برعهده گرفت.
اساتید
او در جامع زیتونه نزد عالمانی مانند برادرش محمد، ابن ملوکه، محمد بیرم سوم، محمد معاویه، ابراهیم ریاحی و دیگران دانش آموخت و در اصول و فروع چیره دست شد تا آن جا نوشته اند وی در علوم عقلی بیش از فقه مهارت داشت؛ اما بعدها برای جبران این نقیصه به فراگیری فقه اهتمام کرد و در زُمره فقها در آمد.او در آموزش و بیان مسائل فقهی از ابوالفدا اسماعیل تمیمی پیروی می کرد و هر مسأله را با استدلال بیان می داشت.
مخلوف، محمد، شجرةالنور الزکیه، ص۳۹۲، بیروت، ۱۳۵۰ق.
افراد بسیاری از او دانش آموخته اند که از جمله آنان وزیر محمد بوعتور، وزیر یوسف حعیط، احمد بن خوجه، سالم بو حاجب، محمد نجّار و محمد بیرم پنجم را می توان نام برد
مخلوف، محمد، شجرةالنور الزکیه، ص۳۹۲، بیروت، ۱۳۵۰ق.
...