ابن ظهیره علی بن جارالله مکی

[ویکی فقه] علی بن جارالله، منطقی، شاعر، خطیب و فقیه حنفی، یکی از شخصیت های خاندان ابن ظهیره می باشد؛ اِبْن ِ ظَهیره، عنوان افراد خاندانی از بنی مخزوم که در سده های ۹ و ۱۰ق /۱۵ و ۱۶م به شهرت رسیدند و در مکه عهده دار افتاء، قضا و تدریس بودند.
علی بن جارالله بن محمد بن ابی الیمن بن ابی بکر بن علی بن ابی البرکات محمد بن ابی السعود محمد بن حسین بن علی بن احمد ابن عطیة بن ظهیره قرشی مخزومی مکی (د ۱۰۱۰ق /۱۶۰۱م )، منطقی، شاعر، خطیب و فقیه حنفی. او در مکه زاده شد،
خفاجی، احمد، ریحانة الالبا وزهرة الحیاة الدنیا، ج۱، ص۴۴۰، به کوشش عبدالفتاح محمد حلو، قاهره، ۱۳۸۶ق /۱۹۶۷م.
از جمله شاگردان وی می توان شیخ عبدالرحمان مرشدی و برادرش قاضی القضاه شهاب الدین احمد و عبدالقادر طبری نام برد.
محبی، محمدامین، خلاصة الاثر، ج۳، ص۱۵۰، قاهره، ۱۲۸۴ق.
از وی اثری با عنوان فتاوی ابن ظهیره بر جای مانده که نسخه ای از آن در کتابخانه ازهریه مصر
ازهریه، فهرست، ج۲، ص۲۱۳.
...

💡 وی زاده شهر خوانسار در استان اصفهان ایران و لقبش جارالله بود.

💡 یگانه نسخهٔ شناخته‌شده از نزهةالمجالس که در شوال ۷۳۱ ه‍.ق کتابت شده، در کتابخانهٔ سلیمانیه در استانبول جزءِ مجموعهٔ ولی‌الدین جارالله نگهداری می‌شود. نخستین معرفی از این کتاب را هلموت ریتر در سال ۱۹۳۳ منتشر کرد. به دنبال او کریستین رمپیس رباعی‌های خیام را از نزهةالمجالس استخراج کرد و در کتاب خود به نام «خیام و رباعی‌های او» (توبینگن، ۱۹۳۵) آورد. استفادهٔ مشابهی از نزهةالمجالس را بعدها فریتز مایر در مورد رباعی‌های مهستی گنجه‌ای در تألیف اثر خود به نام «مهستی زیبا» (ویسبادن، ۱۹۶۳) به عمل آورد.